23.30 uur.

Tijd om de hond uit te laten.

Hij sluit de voordeur achter zich en ziet dat mist bezit heeft genomen van de wereld.

Hooguit 100 meter zicht, denkt hij.

Bobby rent – zoals altijd – luid blaffend voor hem uit.

Rothond, denkt hij. Slecht opgevoed, hij maakt de hele buurt wakker.

Hem onder appel krijgen lukt niet door de opvoedingsterreur van Mieke, zijn vrouw.

Altijd maar inconsequent zijn maakt van een hond een terrorist.

Het zicht is nog slechter dan hij dacht.

Hij voelt Bobby langs de achterkant van zijn broekspijp schuren en maakt een schopbeweging.

De hond kent het signaal en gaat – jankend – een eindje van hem af lopen.

Elke avond een half uur de hond uitlaten. Dan terug naar huis waar Mieke op de bank zit  met een deken op haar schoot. Elke dag hetzelfde ritueel.

Bobby die op haar schoot springt en haar gezicht likt. Zij, die lieve woordjes zegt.

Hij, die voor zichzelf in de keuken een whisky inschenkt, een flinke slok neemt omdat hij weet dat Mieke als hij de woonkamer binnenkomt, zal kijken hoe vol zijn glas is.

Er is niemand op straat, de buurt lijkt uitgestorven.

Hij nadert park Donsweerd.

Hier laten veel mensen hun hond uit, iedereen kent elkaar. Vandaag is het opmerkelijk stil. 

Eigenlijk is het geen park hoewel iedereen het zo noemt.

Het is een vlak gebied met wandelpaden en sloten.

Links een stukje hei, rechts volkstuintjes. Met een fietspad en een voetgangerspad.

Achter zich hoort hij voetstappen.

Hakken klikken.

Het tempo van de voetganger ligt hoger dan zijn tempo.

Dat is hij niet gewend, hij draait zich om en roept Bobby.

Een jong meisje haalt hem in.

Een jaar of twintig.

Het beetje angst dat hij voelde is meteen weg.

Hij groet vriendelijk, hij is een ongevaarlijke man.

Wat doet zox92n mooie meid hier op dit tijdstip? 

Alsof ze zijn gedachten raadt, begint ze tegen hem te praten.

De bus kwam maar niet, ze moet naar de nieuwbouwwijk aan de rand van de stad, ze vindt het achteraf bezien toch wel een beetje eng en haar ouders zijn op vakantie en konden haar niet komen halen in de stad. Mag ze een stukje met hem meelopen?

Hij zegt dat het prima is.

Waar moet ze naartoe?

Ze noemt een straat die hij kent.

Hij wil best een stukje verder lopen om haar bij de huisdeur af te zetten.

Ze bedankt en hij denkt: Straks in stevig tempo teruglopen want anders gaat Mieke vragen stellen.

Het meisje naast hem praat verder.

Ze praat voor zichzelf, denkt hij. Ze vult alleen de stilte op. 

Ze komen bij haar huis.

Reggersweide 21, noteert hij in zijn hoofd.

Alles is donker, de buitenlamp brandt.

Niemand thuis, denkt hij. Waarschijnlijk de hele komende week niet, haar ouders komen zaterdag terug.

Ze bedankt hem en verdwijnt langs het pad naar de achteringang.

Tien minuten achter op schema, denkt hij. Dat wordt flink doorlopen.

Ik zeg gewoon dat die klere-hond weggelopen is.

Reggersweide 21, noteert hij nogmaals. 

Hij baant zich een weg door de mist. Bobby loopt naast hem.